Stichting Spelgroep Phoenix

Een spel van Doris Matthäus en Frank Nestel. Regels vrij vertaald.

In den beginne schiep...

Sorry oude versie van de handleiding. Opnieuw.

Na een hevige regen van steen een vuur van vele miljoenen jaren koelde de aarde langzaam af en begon het weer te regenen. Water dit keer en met een hevigheid waarbij vergeleken de moessoen een hete droge zomerdag is en een duur langer dan de mens nodig had om te evolueren uit apen. Langzaam doch zeker vulden de bekkens der aarde zich en werden de zeeen en oceanen gevormd.

Toen deze helse processen eindelijk tot rust kwamen, kregen nieuwe processen de kans om het evenwicht weer te veranderen: de processen des levens. In den beginne nog random en ongecontroleerd, zoals veel spelers doen die een nieuw spel leren. Doch langzamerhand onstaan er structuren en combinaties van processen die zichzelf in stand houden, verbeteren en uitbreiden. Iets dat de meeste spelers ook ontwikkelen. Het eerste leven is ontstaan.

Al snel werden de processen der evolutie merkbaar en terwijl de beter aan de omstandigheden passende soorten zich vermenigvuldigden verkleinden de overige soorten zich of verdwenen zelfs. De eerste genocides vonden plaats. Maar zoals nu de overheersende soort doet met broeikasgassen lette de eerste soorten ook niet op wat ze uitstootten. Langzaam, doch zeker begon de atmosfeer zich te vullen met het uitermate giftige gas zuurstof met een van de eerste massale sterftes tot gevolg. Vele voorheen zeer succesvolle soorten verdwenen, terwijl andere soorten de kans kregen zich te ontplooien. Een nieuwe generatie leven ontwikkelde zich.

Het is ergens tijdens deze laatste periode dat dit spel zich afspeelt. Er hebben zich simpele organismen ontwikkeld die kunnen overleven in een zuurstofrijke wereld. Ze hebben simpele overlevingsmechanismes en de capaciteit om zich te ontwikkelen. Ze eten, ze sterven, ze planten zich voort, ze krijgen eigenschappen, ze verliezen eigenschappen en ze maken elkaar het leven zuur.


In den beginne:

Het leven vindt plaats in cycli. Leven komt, leven gaat, nieuw leven achterlatend. Leven dat groeit, leven dat verdwijnt en weer nieuw leven voortbrengt. In een leven, een amoebe genoemd door sommige, een leven dat nog moet komen, een leven dat lang geleden verdwenen is, begint dit spel. Het begin van het spel is niet het begin. Er is geen begin of eind aan de cycli van het leven. Maar het is een begin.

Het spel begint in een voor alle spelers gelijkwaardige situatie. Er is voor iedereen voldoende voedsel en alle soorten kunnen hetzelfde: simpele bewegingen, eten, afvalberg vergroten, vermenigvuldigen en sterven.

Voor het gemak delen we de cyclus van het leven op in fasen.

Fase 1:

We starten elke cyclus van het leven op de beste plek: vlak voor het eten.

Het eerste wat we doen is ons verplaatsen naar de plek met het beste voer. In beginsel kunnen we op twee manieren bewegen:
1) We laten ons meedrijven met de stroom. Nu weet ik dat het met de storm van vandaag hard moet gaan, maar toch bewegen we maar een klein stukje.
2) We vervormen ons en duwen ons af tegen het water in de hoop uit te komen waar we willen. Het kost wat, maar met wat geluk krijgen we er ook wat voor terug.

Daarna gaan we eten. Bij voorkeur een evenwichtige maaltijd en niet te veel, want uiteraard is iedereen, behalve ik, aan het sonjabakkeren. Uiteraard creeren we wat onbruikbaar materiaal en dat dumpen we hier gewoon. Net als afval op straat.

Mocht het niet lukken om een evenwichtige maaltijd naar binnen te werken, dan gaat dat knagen en lopen we schade op.

Fase 2:

In de tweede fase gaan we naar buiten en stellen ons aan de elementen bloot. Maar let op: het weer kan zo maar ineens omslaan. Sommige weerstomstandigheden zijn niet zo gezond en kunnen onze eigenschappen beschadigen en laten verdwijnen.

Fase 3:

Na het slechte weer overleeft te hebben en met onze buiken vol gaan we naar de bibliotheek en ontwikkelen we onze genen om nieuwe eigenschappen te verkrijgen. Dit voor een langer leven, een ascetisch leven etc. Ook Speed Gonzales kan hier in sneltreinvaart zijn hart ophalen. Alleen wat je met intelligentie moet, heeft nog niemand kunnen verzinnen. Maar misschien zijn ze daar ook niet intelligent genoeg voor.

Fase 4:

De daaraan toe zijnde amoebes krijgen kinderen. Een voorbeeld van de daarbij behorende eductieve natuurdocumentaire voor volwassenen tref je hier. Weliswaar van een futuristische meercellige plant, maar dat mag de pret niet drukken.

Fase 5:

Phase of death. Al het leven komt aan het eind, maar niet allemaal tegelijk. Alle amoebes die een net iets te zwaar leven hebben gehad verzorgen nieuwe maaltijden voor de overlevers.

Fase 6:

Miss species verkiezingen. Hier wordt gekeken hoe de soorten ervoor staan.

Na fase 6 gaan we weer terug naar fase 1 en begint de cyclus van het leven opnieuw.

The end:

Het leven vindt plaats in cycli. Leven komt, leven gaat, nieuw leven achterlatend. Leven dat groeit, leven dat verdwijnt en weer nieuw leven voortbrengt. In een leven, een amoebe genoemd door sommige, een leven dat nog moet komen, een leven dat lang geleden verdwenen is, eindigt dit spel. Het eind van het spel is niet het eind. Er is geen begin of eind aan de cycli van het leven. Maar het is een eind.